Mæla hvernig mýrar binda koltvísýring

Vísindamenn rannsaka nú hvernig íslenskar mýrar geti dregið úr losun gróðurhúsa-lofttegunda með því að mokað verði ofan í skurði á ný og votlendið endurheimt.

Í Lundarreykjadal í Borgarfirði er Rannveig Ólafsdóttir líffræðingur að rannsaka magn lofttegunda sem losna úr mýrinni eftir að hún var þurrkuð upp með skurðum og Stefanía Lára Bjarnadóttir verkfræðinemi rannsakar efnisagnir sem skolast út með vatninu. Jafnframt kanna þær hvað breytist þegar votlendið er endurheimt. Rannsóknirnar eru meistaraverkefni Rannveigar í náttúru- og umhverfisfræði við Landbúnaðarháskóla Íslands og meistaraverkefni Stefaníu í umhverfisverkfræði við tækniháskólann í Kaupmannahöfn.

Rannveig segir að þótt 40 ár séu liðin frá því mýrin var ræst fram sé enn að losna mikill koltvísýringur út í andrúmsloftið. Með því að endurheimta votlendið sé hægt að snúa þessu flæði við, að mýrin fari að binda koltvísýring.

Til að mæla útstreymið úr mýrinni er loftþéttur álkassi settur yfir hana, loftsýni soguð uppí sprautu, síðan sett í litlar glerflöskur og innihaldið loks efnagreint á rannsóknastofu. Niðurstöðurnar gagnast Íslendingum vegna alþjóðlegra skuldbindinga en losun úr mýrum er skráð inn í árlegt koltvísýringsbókhald þjóðarinnar, að sögn Stefaníu Láru.

Það var með vélvæðingu sveitanna upp úr seinna stríði sem íslenskir bændur, hvattir áfram af stjórnvöldum, hófu að grafa skurði af ákefð til að auka ræktar- og beitiland og þar með matvælaframleiðslu. Skurðgröfturinn þótti almennt þjóðþrifamál. Það var svo árið 1972 sem Halldór Laxnes skrifaði fræga grein undir fyrirsögninni „Hernaðurinn gegn landinu" og efasemdum var sáð.

Þær Rannveig og Stefanía segja að endurheimt mýra þurfi ekki að rekast á hagsmuni landbúnaðar. Mýrar séu einnig mikilvæg vistkerfi fyrir fugla og plöntur. Þær séu frjósöm svæði og gagnist áfram þótt búið sé að bleyta upp í þeim. Það sem ekki nýtist landbúnaði sé hægt að nýta á annan hátt.