Góðkynja vandi í miðborginni 19. ágúst 2007 07:00 Ef miðborgin er hjarta Reykjavíkur, þá er Reykjavík hjartveik; það er menningarslys ef húsin við Laugaveg 4 og 6 eru rifin; ástæða er til að óttast um líf sitt og limi að nóttu til um helgar í miðbænum. Þetta eru aðeins nokkur dæmi af mörgum úr umræðu undanfarinna daga þar sem ástand miðborgarinnar hefur verið málað í ansi dökkum litum, ef ekki hreinlega kolsvörtum. Hinir móðursjúku málarameistarar mættu hafa bak við eyrað að í raun eru vandamál miðborgarinnar jákvæð, því þau eru merki um iðandi og kröftugt mannlíf; það vilja margir koma og skemmta sér í miðbænum um helgar og það er mikill áhugi á byggingu nýrra húsa við Laugaveg og nærliggjandi götur. Þetta er frábært. Miklum mannsöfnuði og uppbygging í gömlum grónum hverfum fylgir eðlilega mörg snúin úrlausnarverkefni. Þeim hefur ekki verið sinnt sem skyldi og þar liggur vandinn. Það er til dæmis þekkt stærð að þar sem mikill fjöldi kemur saman lætur nánast alltaf einhver hluti hópsins illa. Svo til undantekningalaust eru ólátabelgirnir í miklum minnihluta. Þetta á ekki að koma neinum á óvart. Engin ástæða er hins vegar til að refsa fjöldanum með hertum boðum og bönnum eins og virðist sumum embættismönnum og borgarfulltrúum nú mikið áhugamál. Þannig fela hugmyndir um að fækka veitingahúsum í miðbænum, skerða afgreiðslutíma þeirra eða færa vínbúðina úr Austurstræti ekki í sér lausnir heldur uppgjöf. Eru embættismennirnir kannski búnir að gleyma öngþveitinu þegar öllum skemmtistöðum var lokað á sama tíma? Biðröðunum eftir leigubílum og eftirballspartíunum í heimahúsum? Viljum við það ástand aftur? Vissulega geta skrílslætin verið ægileg þegar líður að morgni um helgar í bænum, en er ekki rétt að að sjá til hvað gerist ef einhver hefur sýnilegt eftirlit með samkomunni áður en við flautum hana af? Það eru sjálfsagt fleiri kennarar úti á skólalóð í frímínútum meðalgrunnskóla en lögreglumenn í miðbænum um helgar. Úr þessu þarf að bæta strax eins og margsinnis hefur verið nefnt á þessum stað. Sem betur fer virðist Stefán Eiríksson, lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins, vera allur af vilja gerður til að gera lögregluna sýnilega í bænum. Meðal hugmynda í þeim efnum er færanleg lögreglustöð í húsbíl, sem er bráðsnjöll. Veitingamenn mega líka líta í sinn barm og axla meiri ábyrgð. Það er til dæmis engin ofrausn að skylda þá til að halda gangstéttinni hreinni í ákveðinn radíus kringum staði þeirra. Þegar öllu er á botninn hvolft er þó rétt að ítreka að vandi miðbæjarins er góðkynja. Ef enginn vildi þangað koma eða gera þar neitt nýtt, þá fyrst væri miðborg Reykjavíkur í verulega vondum málum. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Jón Kaldal Mest lesið Nauðsynlegar breytingar á Menntasjóði námsmanna Ragna Sigurðardóttir Skoðun Vindmyllufyrirtæki í áskrift hjá íslenskum almenningi Linda Jónsdóttir Skoðun Börn, foreldrar og skólar í vanda: Hvernig eigum við að nálgast verkefnið? Margrét Sigmarsdóttir,Bergljót Gyða Guðmundsdóttir,Arndís Þorsteinsdóttir,Edda Vikar Guðmundsdóttir Skoðun Metnaðarfull markmið og stórir sigrar Halla Helgadóttir Skoðun Er sjálfbærni bara fyrir raungreinafólk? Saga Helgason Skoðun Hvers virði er vara ef hún er ekki seld? Jón Jósafat Björnsson Skoðun Skipta ekki öll börn jafn miklu máli? Greiðslur Reykjavíkurborgar fyrir nám barna utan sveitarfélags Hrönn Stefánsdóttir Skoðun Hliðarveruleiki hræðsluáróðurs og „pólitískur forarpyttur“ Þórður Snær Júlíusson Skoðun Fyrir hverja er Sjúkratryggingar Íslands? Hrefna Sif Jónsdóttir Skoðun Kynlíf veldur einhverfu: Opið bréf til Háskóla Íslands og fjölmiðla Guðlaug Svala Kristjánsdóttir,Margrét Oddný Leópoldsdóttir Skoðun
Ef miðborgin er hjarta Reykjavíkur, þá er Reykjavík hjartveik; það er menningarslys ef húsin við Laugaveg 4 og 6 eru rifin; ástæða er til að óttast um líf sitt og limi að nóttu til um helgar í miðbænum. Þetta eru aðeins nokkur dæmi af mörgum úr umræðu undanfarinna daga þar sem ástand miðborgarinnar hefur verið málað í ansi dökkum litum, ef ekki hreinlega kolsvörtum. Hinir móðursjúku málarameistarar mættu hafa bak við eyrað að í raun eru vandamál miðborgarinnar jákvæð, því þau eru merki um iðandi og kröftugt mannlíf; það vilja margir koma og skemmta sér í miðbænum um helgar og það er mikill áhugi á byggingu nýrra húsa við Laugaveg og nærliggjandi götur. Þetta er frábært. Miklum mannsöfnuði og uppbygging í gömlum grónum hverfum fylgir eðlilega mörg snúin úrlausnarverkefni. Þeim hefur ekki verið sinnt sem skyldi og þar liggur vandinn. Það er til dæmis þekkt stærð að þar sem mikill fjöldi kemur saman lætur nánast alltaf einhver hluti hópsins illa. Svo til undantekningalaust eru ólátabelgirnir í miklum minnihluta. Þetta á ekki að koma neinum á óvart. Engin ástæða er hins vegar til að refsa fjöldanum með hertum boðum og bönnum eins og virðist sumum embættismönnum og borgarfulltrúum nú mikið áhugamál. Þannig fela hugmyndir um að fækka veitingahúsum í miðbænum, skerða afgreiðslutíma þeirra eða færa vínbúðina úr Austurstræti ekki í sér lausnir heldur uppgjöf. Eru embættismennirnir kannski búnir að gleyma öngþveitinu þegar öllum skemmtistöðum var lokað á sama tíma? Biðröðunum eftir leigubílum og eftirballspartíunum í heimahúsum? Viljum við það ástand aftur? Vissulega geta skrílslætin verið ægileg þegar líður að morgni um helgar í bænum, en er ekki rétt að að sjá til hvað gerist ef einhver hefur sýnilegt eftirlit með samkomunni áður en við flautum hana af? Það eru sjálfsagt fleiri kennarar úti á skólalóð í frímínútum meðalgrunnskóla en lögreglumenn í miðbænum um helgar. Úr þessu þarf að bæta strax eins og margsinnis hefur verið nefnt á þessum stað. Sem betur fer virðist Stefán Eiríksson, lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins, vera allur af vilja gerður til að gera lögregluna sýnilega í bænum. Meðal hugmynda í þeim efnum er færanleg lögreglustöð í húsbíl, sem er bráðsnjöll. Veitingamenn mega líka líta í sinn barm og axla meiri ábyrgð. Það er til dæmis engin ofrausn að skylda þá til að halda gangstéttinni hreinni í ákveðinn radíus kringum staði þeirra. Þegar öllu er á botninn hvolft er þó rétt að ítreka að vandi miðbæjarins er góðkynja. Ef enginn vildi þangað koma eða gera þar neitt nýtt, þá fyrst væri miðborg Reykjavíkur í verulega vondum málum.
Börn, foreldrar og skólar í vanda: Hvernig eigum við að nálgast verkefnið? Margrét Sigmarsdóttir,Bergljót Gyða Guðmundsdóttir,Arndís Þorsteinsdóttir,Edda Vikar Guðmundsdóttir Skoðun
Skipta ekki öll börn jafn miklu máli? Greiðslur Reykjavíkurborgar fyrir nám barna utan sveitarfélags Hrönn Stefánsdóttir Skoðun
Kynlíf veldur einhverfu: Opið bréf til Háskóla Íslands og fjölmiðla Guðlaug Svala Kristjánsdóttir,Margrét Oddný Leópoldsdóttir Skoðun
Börn, foreldrar og skólar í vanda: Hvernig eigum við að nálgast verkefnið? Margrét Sigmarsdóttir,Bergljót Gyða Guðmundsdóttir,Arndís Þorsteinsdóttir,Edda Vikar Guðmundsdóttir Skoðun
Skipta ekki öll börn jafn miklu máli? Greiðslur Reykjavíkurborgar fyrir nám barna utan sveitarfélags Hrönn Stefánsdóttir Skoðun
Kynlíf veldur einhverfu: Opið bréf til Háskóla Íslands og fjölmiðla Guðlaug Svala Kristjánsdóttir,Margrét Oddný Leópoldsdóttir Skoðun