Í rigningunni finnum við frið Ragnheiður Tryggvadóttir skrifar 30. júlí 2009 00:01 Á Íslandi er veðrið jafnan umræðuefni þegar fólk hittist. Veðrið skiptir okkur máli og þessi hefð að spyrja eftir veðrinu er jafnsjálfsögð og að spyrja útlendingana „how do you like Iceland". Þetta er auðvitað tilkomið vegna þess að afkoma forfeðra okkar í harðbýlu landi, stóð og féll með veðrinu. Þar sem sólar nýtur nánast allan ársins hring hefur fólk engan áhuga á að vita hvort gráðurnar voru einni eða tveimur fleiri handan við hólinn. Við lifum hins vegar í stöðugum ótta við veðrið. Við blótum hríðarbyljum og rigningarúrhelli og þegar sólarinnar nýtur loksins erum við á nálum um að þessi glæta muni ekki endast. Í rauninni er það meira taugatrekkjandi þegar sólin skín, sérstaklega ef hún skín nokkra daga í röð. Í rigningunni finnum við friðinn. Að morgni fyrsta sólardags vakna ég glöð í hjartanu og dríf mig út. Gleymi að bera á mig sólarvörnina og skaðbrenn á öxlum og nefi. En strax upp úr hádegi fer ég að horfa áhyggjufull til himins og fylgjast með skýjaferðum. Þetta er of gott til að vera satt, nú hlýtur að draga fyrir sólina hvað úr hverju og fara að rigna. Um kaffileytið er ég orðin viss um að hann sé að þykkna upp í norðri og líst ekki á blikuna. Ef sólin skín enn á öðrum morgni læðist ég fram úr til að hræða hana ekki burt. Allan daginn horfi ég svo til himins, naga á mér neglurnar og finn enga eirð til að liggja og flatmaga úti í garði né skjótast eftir ís, því nú fer hann alveg að rigna. Eyði seinni partinum í að leita að stígvélunum mínum til að vera viðbúin þegar úrhellið brestur á. Á þriðja degi er mér alveg hætt að lítast á. Ég er hálfpartinn farin að vonast til að hann fari þá bara að rigna, svo ég þurfi ekki að vera svona hengd upp á þráð. Svo fer auðvitað að rigna. Ég vissi það alltaf. Hitinn fer niður í fimm gráður og þokan liggur alveg ofan í túnfætinum. Allt er rennandi blautt. Jæja, það var þá eins gott að ég fann stígvélin mín hugsa ég, þar sem ég horfi á rigninguna lemja rúðurnar og anda léttar. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Ragnheiður Tryggvadóttir Mest lesið Halldór 05.04.2025 Halldór Komum náminu á Höfn í höfn Halla Hrund Logadóttir Skoðun Hverjir eiga Ísland? Jón Baldvin Hannibalsson Skoðun Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun Með hjúkkuna upp í rúm og lækninn í vasanum Björgmundur Örn Guðmundsson Skoðun Eitruð kvenmennska Ása Lind Finnbogadóttir Skoðun Hinn nýi íslenski aðall Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skoðun Leiðin til helvítis Jón Pétur Zimsen Skoðun Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Á Íslandi er veðrið jafnan umræðuefni þegar fólk hittist. Veðrið skiptir okkur máli og þessi hefð að spyrja eftir veðrinu er jafnsjálfsögð og að spyrja útlendingana „how do you like Iceland". Þetta er auðvitað tilkomið vegna þess að afkoma forfeðra okkar í harðbýlu landi, stóð og féll með veðrinu. Þar sem sólar nýtur nánast allan ársins hring hefur fólk engan áhuga á að vita hvort gráðurnar voru einni eða tveimur fleiri handan við hólinn. Við lifum hins vegar í stöðugum ótta við veðrið. Við blótum hríðarbyljum og rigningarúrhelli og þegar sólarinnar nýtur loksins erum við á nálum um að þessi glæta muni ekki endast. Í rauninni er það meira taugatrekkjandi þegar sólin skín, sérstaklega ef hún skín nokkra daga í röð. Í rigningunni finnum við friðinn. Að morgni fyrsta sólardags vakna ég glöð í hjartanu og dríf mig út. Gleymi að bera á mig sólarvörnina og skaðbrenn á öxlum og nefi. En strax upp úr hádegi fer ég að horfa áhyggjufull til himins og fylgjast með skýjaferðum. Þetta er of gott til að vera satt, nú hlýtur að draga fyrir sólina hvað úr hverju og fara að rigna. Um kaffileytið er ég orðin viss um að hann sé að þykkna upp í norðri og líst ekki á blikuna. Ef sólin skín enn á öðrum morgni læðist ég fram úr til að hræða hana ekki burt. Allan daginn horfi ég svo til himins, naga á mér neglurnar og finn enga eirð til að liggja og flatmaga úti í garði né skjótast eftir ís, því nú fer hann alveg að rigna. Eyði seinni partinum í að leita að stígvélunum mínum til að vera viðbúin þegar úrhellið brestur á. Á þriðja degi er mér alveg hætt að lítast á. Ég er hálfpartinn farin að vonast til að hann fari þá bara að rigna, svo ég þurfi ekki að vera svona hengd upp á þráð. Svo fer auðvitað að rigna. Ég vissi það alltaf. Hitinn fer niður í fimm gráður og þokan liggur alveg ofan í túnfætinum. Allt er rennandi blautt. Jæja, það var þá eins gott að ég fann stígvélin mín hugsa ég, þar sem ég horfi á rigninguna lemja rúðurnar og anda léttar.
Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun
Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun
Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun