Tími kominn á íþróttakonu ársins Kolbeinn Tumi Daðason skrifar 29. nóvember 2014 07:00 Margét Lára Viðarsdóttir, Vala Flosadóttir, Ragnheiður Runólfsdóttir og Sigríður Sigurðardóttir eru fjórar af fremstu íþróttakonum Íslandssögunnar. Þær eru líka einu konurnar sem hafa náð að rjúfa einokun karla þegar kemur að árlegri útnefningu Samtaka íþróttafréttamanna á titlinum Íþróttamanni ársins. Af 58 skiptum hafa konur fjórum sinnum unnið eða í sjö prósentum tilfella. Fyrstu áratugina sem útnefningin fór fram voru karlar í miklum meirihluta iðkenda hér á landi sem annars staðar sem skýrir að einhverju leyti hlutfallið. Sem betur fer hefur hlutur kvenna í íþróttum sem annars staðar í samfélaginu aukist til muna síðan. Ísland átti til dæmis ekki kvennalandslið í fótbolta fyrr en heilum 35 árum eftir að karlarnir spiluðu sinn fyrsta leik. Íþróttafréttamenn verða fyrstir til að viðurkenna að það er oftar en ekki mikill höfuðverkur að komast að niðurstöðu í valinu. Hver og einn íþróttafréttamaður, sem í dag eru 21 og allir af sama kyni, setur saman lista yfir tíu íþróttamenn. Epli eru borin saman við appelsínur þar til hver íþróttafréttamaður skilar listanum í sátt við samvisku sína. Fræðin eru ekki meiri en svo. Sjálfur greiddi ég Anítu Hinriksdóttur atkvæði mitt í fyrsta sætið í fyrra. Gylfi Þór Sigurðsson var í öðru sæti á mínum lista. Svo fór að Gylfi var kjörinn íþróttamaður ársins með töluverðum yfirburðum og var mjög vel að því kominn. Hefði verið kjör í kvennaflokki hefði Aníta sömuleiðis landað titlinum með yfirburðum. Það heyrir til undantekninga að konur og menn keppi hvert gegn öðru í íþróttum. Hvers vegna ættu þau að „keppa“ hvert gegn öðru um titilinn íþróttamaður ársins? Einu rökin á móti er hefðin. Rök sem halda litlu vatni þegar kemur að jafnréttisbaráttu. Ég trúi ekki öðru en félagar mínir í samtökum íþróttafréttamanna velti því vandlega fyrir sér að gera breytingu á kjörinu á aðalfundi sínum í vor og kjósi í kjölfarið árlega íþróttakarl og -konu ársins. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Kolbeinn Tumi Daðason Mest lesið Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun Nei þetta getur aldrei gerst á okkar litla Íslandi! Davíð Bergmann Skoðun Vaxtalækkun eða neyðarlög Ragnar Þór Ingólfsson,Ásthildur Lóa Þórsdóttir Skoðun „Naktir elskendur, Helga og Bjarni, liggja í faðmlögum, handleggjabenda á rauðum rúmfötum, umvafin mildri birtu“ Sigþór U. Hallfreðsson Skoðun Þjóðarmorð með vestrænum vopnum Ingólfur Steinsson Skoðun 10 staðreyndir um verðbólgu og ríkisfjármál Konráð S. Guðjónsson Skoðun Er eitt næturgaman þess virði? Reynir Böðvarsson Skoðun Skerðingar eru eðlilegur hluti af rekstri raforkukerfisins Magnús Sigurðsson Skoðun Læknar, heilbrigðisstarfsfólk og lykill að lausninni Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir Skoðun Break á ólympíuleikunum og önnur gildi í dansi Brynja Pétursdóttir Skoðun
Margét Lára Viðarsdóttir, Vala Flosadóttir, Ragnheiður Runólfsdóttir og Sigríður Sigurðardóttir eru fjórar af fremstu íþróttakonum Íslandssögunnar. Þær eru líka einu konurnar sem hafa náð að rjúfa einokun karla þegar kemur að árlegri útnefningu Samtaka íþróttafréttamanna á titlinum Íþróttamanni ársins. Af 58 skiptum hafa konur fjórum sinnum unnið eða í sjö prósentum tilfella. Fyrstu áratugina sem útnefningin fór fram voru karlar í miklum meirihluta iðkenda hér á landi sem annars staðar sem skýrir að einhverju leyti hlutfallið. Sem betur fer hefur hlutur kvenna í íþróttum sem annars staðar í samfélaginu aukist til muna síðan. Ísland átti til dæmis ekki kvennalandslið í fótbolta fyrr en heilum 35 árum eftir að karlarnir spiluðu sinn fyrsta leik. Íþróttafréttamenn verða fyrstir til að viðurkenna að það er oftar en ekki mikill höfuðverkur að komast að niðurstöðu í valinu. Hver og einn íþróttafréttamaður, sem í dag eru 21 og allir af sama kyni, setur saman lista yfir tíu íþróttamenn. Epli eru borin saman við appelsínur þar til hver íþróttafréttamaður skilar listanum í sátt við samvisku sína. Fræðin eru ekki meiri en svo. Sjálfur greiddi ég Anítu Hinriksdóttur atkvæði mitt í fyrsta sætið í fyrra. Gylfi Þór Sigurðsson var í öðru sæti á mínum lista. Svo fór að Gylfi var kjörinn íþróttamaður ársins með töluverðum yfirburðum og var mjög vel að því kominn. Hefði verið kjör í kvennaflokki hefði Aníta sömuleiðis landað titlinum með yfirburðum. Það heyrir til undantekninga að konur og menn keppi hvert gegn öðru í íþróttum. Hvers vegna ættu þau að „keppa“ hvert gegn öðru um titilinn íþróttamaður ársins? Einu rökin á móti er hefðin. Rök sem halda litlu vatni þegar kemur að jafnréttisbaráttu. Ég trúi ekki öðru en félagar mínir í samtökum íþróttafréttamanna velti því vandlega fyrir sér að gera breytingu á kjörinu á aðalfundi sínum í vor og kjósi í kjölfarið árlega íþróttakarl og -konu ársins.
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun
„Naktir elskendur, Helga og Bjarni, liggja í faðmlögum, handleggjabenda á rauðum rúmfötum, umvafin mildri birtu“ Sigþór U. Hallfreðsson Skoðun
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun
„Naktir elskendur, Helga og Bjarni, liggja í faðmlögum, handleggjabenda á rauðum rúmfötum, umvafin mildri birtu“ Sigþór U. Hallfreðsson Skoðun