Dans framtíðar og hefða Sr. Dagur Fannar Magnússon skrifar 17. maí 2023 14:01 „Rödd unga fólksins verður að heyrast á öllum tímum. Við getum ekki verið hlédrægir þátttakendur í samtalinu um framtíð okkar. Við verðum að taka þátt og skapa framtíðina eins og við viljum sjá hana verða að veruleika.“ Þessi orð aktivistans Eric Edem Agbana eiga við á öllum tímum, í öllum heimshornum og í öllum hornum þjóðfélagsins og því ekki síður innan þjóðkirkjunnar. Margir hafa spurt mig ´er tímabært að þú farir fram í kjör í vígslubiskupskosningum, þú hefur ekki svo mikla reynslu´. Og það er réttmætt að velta því fyrir sér, en reynsla mín í stafi sem prestur nær yfir þrjú og hálft ár. Við megum þó ekki gleyma því að reynslan ein dugar ekki alltaf til þess að knýja fram nauðsynlegar breytingar eða halda lífi í gömlum glæðum og ungt fólk hefur margt fram að færa sem ekki fæst með reynslunni einni. Ungir fætur með nýja guðfræði og nýja sýn á framtíð kirkjunnar geta hæglega mætt reynslunni og orðið til góðs fyrir framtíð hennar. Það hefur til dæmis sýnt sig í ráðherrateymi alþingis Íslendinga að breið aldursdreifing gefur góða útkomu. Með því að reynslan og ferskir fætur dansi saman í átt til framtíðar er hægt að skapa saman magnaða framtíð kirkjunnar. Æskan smyr rið reynslunnar og reynslan miðlar af þekkingu sinni til æskunnar. Því miður hefur sú hefð skapast að stjórn kirkjunnar sé aðeins í höndum reynslunnar, þrátt fyrir að kirkjuþing hafi ályktað að einn þriðji hluti í öllum nefndum kirkjunnar skyldi vera skipuð fólki undir 35 ára aldri. Því miður hefur það ekki gengið eftir. Sem betur fer hefur ÆSKÞ (Æskulýðs samband þjóðkirkjunnar) staðið vörð um rödd ungmenna í kirkjunni. Kirkjan er á umbrota tímum og við sjáum að það fækkar stöðugt í henni, fólk tengir minna og minna við aðferðir hennar, sérstaklega messuna. Heilu kynslóðirnar telja sig ekki trúaðar en telja sig andlegar. Margir sem telja sig trúaða finna ekki samleið með kirkjunni sem á að vera styrkur fólks í trú sinni. Kirkjan mætir ekki þörfum þessa fólks eins og hún ætti að geta gert. Það er ekki nokkur spurning um að kirkjan á í sínum 2000 ára reynslubanka andleg verkfæri til þess að mæta andlegri og trúarlegri þörf. Mögulega þarf æskan að stíga þar inn, smyrja verkfærin og leggja þau í hendur yngri kynslóða. Því vandinn fellst í því, og það er skiljanlegt, að kynslóðir ná ekki alltaf að tala saman. Því tel ég alveg nauðsynlegt að breiður aldur í biskupateyminu geti orðið til þess að kirkjan tali inn í aðstæður allra kynslóða. Ég sé fyrir mér að vígslubiskupsembættið verði sameinað sóknarprestsembættinu í Skálholti. Þannig verði dregið úr kostnaði við embættið og það verður öryggisventill fyrir biskup Íslands. Ég tel að með því væri ekki aðeins hægt að spara stórfé innan kirkjunnar heldur kæmi embættið niður í grasrótina og vígslubiskup verður virkur þátttakandi í starfi safnaðanna. Ég trúi því að sameining þessara embætta sé það rökrétta í stöðunni, til þess að dansa í takt við tíðarandann, vegna þess að í dag lýtur fólk öðruvísi á embættið en áður fyrr. Virðing fyrir stöðu fólks kemur ekki af sjálfum sér heldur vegna þeirrar auðmýktar og þjónustu sem fólkið í stöðunum veitir. Einnig tel ég í takti við tíðarandann að vígslubiskupar þurfi skilgreindara hlutverk. Miklu frekara væri að tala um Græna biskupinn, að embættið hafi það skilgreinda hlutverka að fara fram í nafni umhverfismála. Í ljósi þess að þjóðkirkjan er ein stærsta breiðfylking landsins er eðlilegt að hún haldi áfram að ljá málefninu rödd sína og þrýsting. Enn á ný er það rödd ungafólksins sem þarna hefur haft mikið vægi og nefni ég t.d. Gretu Thunberg í því samhengi. Það sést vel í ljóði Hafsteins Þorvaldssonar, fyrrum formanns UMFÍ, hvar reynslan ráðleggur æskunni en engu að síður er það Ísland sem á allt undir æskunni sem ber með sér nýjar hugmyndir, frjálsari skoðanir, nýjar leiðir og framtíðar fyrirkomulag. Ef við stígum þennan dans saman til framtíðar þá verður framtíðin bjartari. Vandinn er veginn að stiklavegleysur forðast skalt.Æskan er auðlegðin mikla,orðsporið þúsundfallt.Æskan er „Íslandi allt“. Höfundur er sóknarprestur í Skálholti og frambjóðandi til vígslubiskupskjörs. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Þjóðkirkjan Trúmál Mest lesið Grafið undan trúverðugleika ákæruvaldsins Róbert Spanó Skoðun Hugrenningar forstöðumanns Dögg Þrastardóttir Skoðun Halló! Er einhver til í að hlusta? Vilborg Gunnarsdóttir Skoðun „Spilaborgin hrynur einn daginn“ Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Stéttaskipt tjáningarfrelsi Tanja M. Ísfjörð Magnúsdóttir,Ólöf Tara Harðardóttir,Hulda Hrund Guðrúnar Sigmundsdóttir Skoðun Að vinna með fræðafólki úr landránsnýlenduríki Ingólfur Gíslason Skoðun „Bullið sem vellur upp úr þessu ágæta fólki“ Kristófer Már Maronsson Skoðun Reykjavíkurborg leikur stórt hlutverk í verðbólgustöðunni Elliði Vignisson Skoðun Risið er flott en kjallarinn molnar Davíð Bergmann Skoðun Lofsvert framtak ÖBÍ, BSRB og ASÍ Ögmundur Jónasson Skoðun Skoðun Skoðun Hvers vegna borðar fólkið ekki bara kökur? Jón Baldvin Hannibalsson skrifar Skoðun Ferðaþjónustan - hvernig gengur? Pétur Óskarsson skrifar Skoðun Mikilvægi vísinda í þróun endurhæfingarstarfs á Reykjalundi Marta Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Hugrenningar forstöðumanns Dögg Þrastardóttir skrifar Skoðun Reykjavíkurborg leikur stórt hlutverk í verðbólgustöðunni Elliði Vignisson skrifar Skoðun Grafið undan trúverðugleika ákæruvaldsins Róbert Spanó skrifar Skoðun Að vinna með fræðafólki úr landránsnýlenduríki Ingólfur Gíslason skrifar Skoðun Hvalir, lög og líf: Ísland á siðferðilegum krossgötum Anahita Babaei,Elissa Phillips skrifar Skoðun Halló! Er einhver til í að hlusta? Vilborg Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Eftirfylgni og hagrænir hvatar í loftslagsmálum Sigurpáll Ingibergsson skrifar Skoðun „Spilaborgin hrynur einn daginn“ Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Risið er flott en kjallarinn molnar Davíð Bergmann skrifar Skoðun Lofsvert framtak ÖBÍ, BSRB og ASÍ Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Látið sjóði verkafólks vera Jóhann Páll Jóhannsson skrifar Skoðun „Bullið sem vellur upp úr þessu ágæta fólki“ Kristófer Már Maronsson skrifar Skoðun Gögn sem ekki er hægt að TReysta Kristófer Már Maronsson skrifar Skoðun Fimm ráð um hvernig þinn hópur getur stutt við þann sem greinist með krabbamein Hólmfríður Einarsdóttir skrifar Skoðun Alþjóðlegar kröfur um króknandi en velupplýsta leikmenn Pawel Bartoszek skrifar Skoðun Í orði en ekki á borði Áslaug Inga Kristinsdóttir skrifar Skoðun „Hvers virði er ég?“ – Áskorun til barna- og unglingabókahöfunda Friðrik Erlingsson skrifar Skoðun Að draga ályktanir af þrettán ára frétt Hörður Arnarson skrifar Skoðun Jafnlaunavottunin: Það er þörf á breytingum Drífa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Við verðum að ræða um Reykjavíkurflugvöll Daði Rafnsson,Margrét Manda Jónsdóttir,Kristján Vigfússon skrifar Skoðun Verndum íslenskuna! (Nema það kosti pening) Vilhelm Þór Neto skrifar Skoðun Áhöfnin sér loksins til lands Sigurður Páll Jónsson skrifar Skoðun Þið mótmælið... afleiðingum eigin gjörða Kristófer Már Maronsson skrifar Skoðun Sjö ára kláðinn: Engin vandamál, bara lausnir Jakob Frímann Magnússon skrifar Skoðun Stéttaskipt tjáningarfrelsi Tanja M. Ísfjörð Magnúsdóttir,Ólöf Tara Harðardóttir,Hulda Hrund Guðrúnar Sigmundsdóttir skrifar Skoðun Stjórnlaus heimur Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Ég er eiginlega alveg hætt að borða sykur Þorgerður María Þorbjarnardóttir skrifar Sjá meira
„Rödd unga fólksins verður að heyrast á öllum tímum. Við getum ekki verið hlédrægir þátttakendur í samtalinu um framtíð okkar. Við verðum að taka þátt og skapa framtíðina eins og við viljum sjá hana verða að veruleika.“ Þessi orð aktivistans Eric Edem Agbana eiga við á öllum tímum, í öllum heimshornum og í öllum hornum þjóðfélagsins og því ekki síður innan þjóðkirkjunnar. Margir hafa spurt mig ´er tímabært að þú farir fram í kjör í vígslubiskupskosningum, þú hefur ekki svo mikla reynslu´. Og það er réttmætt að velta því fyrir sér, en reynsla mín í stafi sem prestur nær yfir þrjú og hálft ár. Við megum þó ekki gleyma því að reynslan ein dugar ekki alltaf til þess að knýja fram nauðsynlegar breytingar eða halda lífi í gömlum glæðum og ungt fólk hefur margt fram að færa sem ekki fæst með reynslunni einni. Ungir fætur með nýja guðfræði og nýja sýn á framtíð kirkjunnar geta hæglega mætt reynslunni og orðið til góðs fyrir framtíð hennar. Það hefur til dæmis sýnt sig í ráðherrateymi alþingis Íslendinga að breið aldursdreifing gefur góða útkomu. Með því að reynslan og ferskir fætur dansi saman í átt til framtíðar er hægt að skapa saman magnaða framtíð kirkjunnar. Æskan smyr rið reynslunnar og reynslan miðlar af þekkingu sinni til æskunnar. Því miður hefur sú hefð skapast að stjórn kirkjunnar sé aðeins í höndum reynslunnar, þrátt fyrir að kirkjuþing hafi ályktað að einn þriðji hluti í öllum nefndum kirkjunnar skyldi vera skipuð fólki undir 35 ára aldri. Því miður hefur það ekki gengið eftir. Sem betur fer hefur ÆSKÞ (Æskulýðs samband þjóðkirkjunnar) staðið vörð um rödd ungmenna í kirkjunni. Kirkjan er á umbrota tímum og við sjáum að það fækkar stöðugt í henni, fólk tengir minna og minna við aðferðir hennar, sérstaklega messuna. Heilu kynslóðirnar telja sig ekki trúaðar en telja sig andlegar. Margir sem telja sig trúaða finna ekki samleið með kirkjunni sem á að vera styrkur fólks í trú sinni. Kirkjan mætir ekki þörfum þessa fólks eins og hún ætti að geta gert. Það er ekki nokkur spurning um að kirkjan á í sínum 2000 ára reynslubanka andleg verkfæri til þess að mæta andlegri og trúarlegri þörf. Mögulega þarf æskan að stíga þar inn, smyrja verkfærin og leggja þau í hendur yngri kynslóða. Því vandinn fellst í því, og það er skiljanlegt, að kynslóðir ná ekki alltaf að tala saman. Því tel ég alveg nauðsynlegt að breiður aldur í biskupateyminu geti orðið til þess að kirkjan tali inn í aðstæður allra kynslóða. Ég sé fyrir mér að vígslubiskupsembættið verði sameinað sóknarprestsembættinu í Skálholti. Þannig verði dregið úr kostnaði við embættið og það verður öryggisventill fyrir biskup Íslands. Ég tel að með því væri ekki aðeins hægt að spara stórfé innan kirkjunnar heldur kæmi embættið niður í grasrótina og vígslubiskup verður virkur þátttakandi í starfi safnaðanna. Ég trúi því að sameining þessara embætta sé það rökrétta í stöðunni, til þess að dansa í takt við tíðarandann, vegna þess að í dag lýtur fólk öðruvísi á embættið en áður fyrr. Virðing fyrir stöðu fólks kemur ekki af sjálfum sér heldur vegna þeirrar auðmýktar og þjónustu sem fólkið í stöðunum veitir. Einnig tel ég í takti við tíðarandann að vígslubiskupar þurfi skilgreindara hlutverk. Miklu frekara væri að tala um Græna biskupinn, að embættið hafi það skilgreinda hlutverka að fara fram í nafni umhverfismála. Í ljósi þess að þjóðkirkjan er ein stærsta breiðfylking landsins er eðlilegt að hún haldi áfram að ljá málefninu rödd sína og þrýsting. Enn á ný er það rödd ungafólksins sem þarna hefur haft mikið vægi og nefni ég t.d. Gretu Thunberg í því samhengi. Það sést vel í ljóði Hafsteins Þorvaldssonar, fyrrum formanns UMFÍ, hvar reynslan ráðleggur æskunni en engu að síður er það Ísland sem á allt undir æskunni sem ber með sér nýjar hugmyndir, frjálsari skoðanir, nýjar leiðir og framtíðar fyrirkomulag. Ef við stígum þennan dans saman til framtíðar þá verður framtíðin bjartari. Vandinn er veginn að stiklavegleysur forðast skalt.Æskan er auðlegðin mikla,orðsporið þúsundfallt.Æskan er „Íslandi allt“. Höfundur er sóknarprestur í Skálholti og frambjóðandi til vígslubiskupskjörs.
Stéttaskipt tjáningarfrelsi Tanja M. Ísfjörð Magnúsdóttir,Ólöf Tara Harðardóttir,Hulda Hrund Guðrúnar Sigmundsdóttir Skoðun
Skoðun Hvalir, lög og líf: Ísland á siðferðilegum krossgötum Anahita Babaei,Elissa Phillips skrifar
Skoðun Fimm ráð um hvernig þinn hópur getur stutt við þann sem greinist með krabbamein Hólmfríður Einarsdóttir skrifar
Skoðun Við verðum að ræða um Reykjavíkurflugvöll Daði Rafnsson,Margrét Manda Jónsdóttir,Kristján Vigfússon skrifar
Skoðun Stéttaskipt tjáningarfrelsi Tanja M. Ísfjörð Magnúsdóttir,Ólöf Tara Harðardóttir,Hulda Hrund Guðrúnar Sigmundsdóttir skrifar
Stéttaskipt tjáningarfrelsi Tanja M. Ísfjörð Magnúsdóttir,Ólöf Tara Harðardóttir,Hulda Hrund Guðrúnar Sigmundsdóttir Skoðun