Töpuðu bar­daganum, lið­þjálfanum og prestinum

Pistillinn birtist í Morgunblaðinu í dag undir fyrirsögninni „Opið bréf til óþekktra aðila“, tæpri viku eftir að Jón yfirgaf þingflokk Viðreisnar. Hann lætur hjá líða að nafngreina samherjana en ýmsar vísbendingar eru um hverjir gegni hvaða hlutverki.

Sjálfur segist Jón hafa skráð sig til herþjónustu af hugsjón og baráttuvilja. Hann hafi trúað á málstaðinn og kunnað vel við herdeildina, sem af samhenginu að dæma er þingflokkur Viðreisnar.

Hlupu út í buskann og töpuðu

Þegar kemur að bardaganum sem Jón lýsir berast böndin að þjóðaratkvæðagreiðslunni um aðildarviðræður við Evrópusambandið 29. ágúst. Þar biðu já-sinnar ósigur með 47,2 prósent atkvæða gegn 52,8 prósentum nei-sinna.

Jón segist hafa verið sendur til bardaga í sumar, nokkuð óforvarendis.

„Ég gekk út frá því að við fengjum stuðning úr lofti, fallbyssur myndu varða okkur leið og jafnvel einhver leynivopn. En það var ekkert slíkt, við hlupum bara beint af augum og út í buskann og týndum að lokum hvert öðru. Og töpuðum auðvitað bardaganum. Og bæði liðþjálfanum og prestinum.“

Þessi lýsing rímar við gagnrýni Jóns á kosningabaráttuna í viðtali við Útvarp Sögu í gær. Þar sagði hann tímasetningu atkvæðagreiðslunnar hafa komið sér á óvart og undirbúningnum hafa verið ábótavant.

Hlý orð um liðþjálfann

Liðþjálfinn fær hins vegar góða umsögn hjá Jóni. Hann hafi haldið utan um hópinn, lagt línurnar og samið við óvinina.

„Hann hefur stundum náð að koma á vopnahléi og tímabundnu friðarsamkomulagi.“

Þar virðist Sigmar Guðmundsson vera kominn til sögunnar. Hann stýrði þingflokki Viðreisnar frá 2024 þar til Pawel Bartoszek tók við fyrr í þessum mánuði. Sigmar hefur verið í veikindaleyfi.

Með herprestinum gæti Jón átt við Guðbrand Einarsson, fyrrverandi þingmann flokksins, sem hann hefur áður lýst sem hjálpsömum og traustum félaga.

Guðbrandur hætti þó á þingi í janúar, löngu fyrir sumarbaráttuna, svo sú vísun er óljósari.

Tilskipanir að ofan

Kveðjurnar til yfirmannanna eru öllu svalari. Hershöfðingjarnir líta öðru hverju inn til að ávarpa hópinn eða tilkynna honum ákvarðanir herráðsins.

Þar liggur næst að horfa til ráðherra Viðreisnar, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, Daða Más Kristóferssonar, Hönnu Katrínar Friðriksson og Þorbjargar Sigríðar Gunnlaugsdóttur. Herráðið gæti þá verið innsti hringur flokksforystunnar eða ríkisstjórnin sjálf.

„Ég neita því ekki að oft hafa mér þótt þessar tilskipanir sérkennilegar og ekki í samræmi við það sem ég taldi mig vera að berjast fyrir.“

Jón segist hafa sent aðalstöðvunum ábendingar um alvarlega stöðu innan hópsins og óskað eftir skotfærum, matvælum og öðrum nauðsynjum. Félagarnir séu margir með martraðir og segi ótrúlegustu hluti upp úr svefni. 

„Það hefur því miður verið fátt um svör. Ég hef jafnvel gerst svo frakkur að leyfa mér að efast um að það sé einhver raunveruleg áætlun eða markmið með þessu stríði.“

Hann sé þó hvergi nærri hættur.

„Ég vil ekki gerast liðhlaupi en tel mér betur borgið utan herdeildar en innan. Ég hef alls ekki gefið upp baráttuviljann. Ég þarf að ná áttum.“

Lokaorðin eru fyrirheit um framhaldið:

„Það er enginn skortur á vígvöllum. En þegar ég mæti næst verð ég skipulagðari og betur vopnum búinn.“